Dlaczego tak trudno nam przyznać się do choroby? Łysienie plackowate, bielactwo i inne choroby autoimmunologiczne i zapalne

Każdy z nas oczekuje od siebie bycia jak najlepszą wersją siebie z wczoraj. Każdy chciałby wyróżniać się na tle innych — czy to poprzez swoje umiejętności, osobowość, czy też swój nietuzinkowy wygląd.

Jednak kiedy z przyczyn, które często są zupełnie nieoczekiwane, pojawia się problem, choroba, coś, co zaczynamy postrzegać jako defekt, nie chcemy od razu mówić wprost o tym, że życie odebrało nam coś, co było dla nas istotne. Czy są to włosy, czy — jak w przypadku bielactwa — wygląd skóry i jej dotychczasowy kolor.

Przez jakiś czas próbujemy to ukrywać, mając nadzieję, że może to minie. Może to tylko przypadek. Może za chwilę wszystko wróci do normy.

Nie jest łatwo przyznać się do czegoś, co czasami odbiera nam część tego, kim byliśmy do dnia, w którym dowiedzieliśmy się, że zachorowaliśmy. I w dużej mierze jest to również walka ego. Ego, które poprzez swoje ucieleśnienie buduje pewien obraz nas samych — tego, kim jesteśmy, jak wyglądamy i jak jesteśmy postrzegani przez innych.

Jako ludzie zmagamy się z bardzo różnymi chorobami, przypadłościami, problemami i defektami. Często sami, pozostając w swoim cieniu, walczymy z chorobą, odbierając sobie przy tym wiele z życia.

Chciałabym, aby ten temat był wsparciem dla tych, którzy chowają się w cieniu swojej choroby. Dla każdego, kto chciałby otworzyć się na poznanie siebie w sobie, a przede wszystkim — na stanięcie w prawdzie.

Ponieważ stanięcie w prawdzie w kontekście swojego ucieleśnienia jest w moim rozumowaniu sporą szansą duszy, która ma szansę pokazać to, kim jesteś naprawdę. A nie to, w co cię ubrano.